Robe à l’anglaise (fr. „strój w stylu angielskim”), nazywana także w skrócie anglaise, to forma ubioru kobiecego z końca XVIII wieku . Suknia z plecami „en foureau” ma plecy i część paneli spodnicy wykonane w jednym kawałku. Podobnie jak suknia à la française, ma zakładki od ramion, co pozwala dopasować stanik, jednocześnie pozostawiając znaczną objętość w partii spódnicy. W latach 70. XVIII wieku zakładki z tyłu stawały się coraz węższe i przesuwały się bliżej środka pleców.
Suknia jest otwarta z przodu, aby odsłonić kontrastującą spódnicę.
|
|
Wcześniej noszone do sukni w stylu francuskim rogówki zastąpiono obecnie „faux-culs” lub „culs de Paris”, czyli rodzajami poduszek w kształcie półksiężyca, które dodają objętości na biodrach i pośladkach.
Suknia ma z tyłu w talii guziki, do których mogą być przypięte taśmy upinające spódnicę w trzy festony à la polonaise.
Jedną z inspiracji podczas projektowania sukni był autoportret z harfą Rose-Adélaïde Ducreux z 1791 roku. Obraz znajduje się w zbiorach Metropolitan Muzeum w Nowym Jorku.





