W ostatnich dekadach XVIII wieku w eleganckim stroju damskim obowiązywała znaczna objętość wokół bioder i pośladków. Nieco inaczej niż jeszcze chwilę wcześniej, kiedy sywetka była rozciągnięta na boki. Faux cul lub cul de Paris były nazwami raczej prześmiewczymi i oznaczały odpowiednio fałszywy tyłek i tyłek paryski.
Cała konstrukcja budująca cul de Paris składa się z dwóch elementów: niewiekiej watowanej poduszki i podkładki. Podkładka jest wykonana z kartonu i ma kształt półksiężyca. Została wzmocniona drutem na krawędzi. Wierzch jest obłożony czerwoną tkaniną wełnianą i podszyty bawełną. Poduszka ma również kształt półksiężyca i została wypełniona wełną owczą.
Zachowany do naszych czasów przykład podobnej konstrukcji znajduje się w kolekcji Platt Hall należącej do Manchester Art Galleries.
Moda na fałszywe pośladki była tematem wielu żartów i karykatur. Jak podaje opis Metropolitan Museum w opisie prezentowanej poniżej ryciny:
W latach osiemdziesiątych XVIII wieku londyńską modę na wysokie fryzury zastąpiła przesadnie ukształtowana kobieca sylwetka: z pełnym biustem i powiększonymi pośladkami, które uzyskiwano za pomocą specjalnych podkładek. Na tej rycinie modne damy odwiedzają „sklep z pupami” (Bum Shop), by kupić poduszki powiększające tył, i przymierzają różne ich modele. Młoda kobieta w bieli, stojąca przy drzwiach, osiągnęła już pożądany efekt i szykuje się do wyjścia.
Żartobliwy tekst umieszczony pod ryciną, podpisany przez właściciela sklepu „Derriere”, zapewnia damy, „którym Natura w chwili roztargnienia skąpiła pewnych uroczych przymiotów”, że stał się mistrzem w „zręcznym uzupełnianiu tego niezbędnego atrybutu kobiecej doskonałości”. Satyryczny ton podkreśla mały pudel ostrzyżony zgodnie z modą.
Inni ówcześni autorzy opisywali modne damy noszące „modną konstrukcję z pakuł i fiszbinów”, a także „wypukłości na biodrach, zwane bustlers, kolejną z tyłu — nazywając rzecz po imieniu: zadkiem — oraz drucianą podpórkę na piersi, która wydymała chusteczkę niczym pierś nadętego gołębia”.






